Burası Kaliforniya, Los Angeles'da Sunset Bulvarı.
Saat neredeyse sabahın beşi.
Gördükleriniz cinayet masası ekipleri, dedektifler, gazeteciler.
1 0000 numaralı kocaman evlerin birinden bir cinayet ihbarı geldi.
Haberi son baskıda okursunuz.
Radyoda duyacak, televizyonda da izleyeceksiniz,
çünkü cinayete eski yıldızlardan, büyük yıldızlardan biri karıştı.
Ama gerçekler çarpıtılıp
Hollywood gazetecilerinin eline geçmeden,
belki de olayların gerçek yüzünü, gerçeği öğrenmek istersiniz.
Eğer öyleyse doğru adrestesiniz.
Evinin havuzunda genç bir adamın cesedi bulundu.
Sırtından iki, karnından da bir kere vurulmuştu. Önemli biri değildi.
Sadece bir, iki ''B'' filmi yazarı.
Zavallı adam! Hep bir havuzu olmasını istemişti.
Sonunda da oldu ama ona pahalıya mal olmuştu.
Altı ay öncesine, her şeyin başladığı güne dönelim.
Franklin ve lvar caddelerinin köşesinde bir dairede yaşıyordum.
Durumlar biraz zordu.
Uzun zamandır bir stüdyoda çalışmamıştım.
Oturmuş haftada iki ilginç hikaye yazıyordum.
Ancak biraz paslanmış gibiydim.
Ya yeterince ilginç değillerdi ya da çok ilginçlerdi.
Kesin olan tek şey satmadıklarıydı.
Evet?
-Joseph C Gillis. -Evet, buyurun.
-Araba için geldik. -Hangi araba?
1 946 model Plymouth. Kaliforniya plakalı 40 R 1 1 6.
-Anahtarlar nerede? -Neden anahtarları size vereyim?
Şirket yeterince bekledi, ödemelerde üç taksit geridesiniz.
Ayrıca mahkeme emrimiz var. Anahtarlar.
-Yoksa bağlayıp çekmemizi mi istersin? -Araba burada değil.
-Öyle mi? -Arkadaşım aldı.
-Palm Springs'e gitti. -Sağlığı için mi?
-İnanmazsanız garaja bakın. -İnanıyoruz, sen de bize inan.
Araba yarın öğleden sonraya kadar burada olmazsa silahlar konuşur.
Çok güzel konuşuyorsun.
290 dolar bulmam gerekiyordu, yoksa arabam elden gidecekti.
Palm Springs'te değildi, garajda da değildi.
Şirketten çok öndeydim.
Geleceklerini biliyordum ve olayı şansa bırakmadım.
Caddenin karşısındaki Rudy'nin yerine yakın bir oto parktaydı.
Rudy parayla ilgili soru sormaz,
topuklarınıza bakar ve ne mal olduğunuzu anlardı.
Paramount'a verdiğim bir hikayem vardı.
Menajerim tutmaz demişti ama bana şans verebilecek birini tanıyordum.
Kendisini ziyaret etmenin zamanı gelmişti. Adı Sheldrake'di.
Çalışkan bir yapımcıydı ve bunu kanıtlayacak ülseri vardı.
Beş dakikan var. Hikayenin konusu ne?
Bir beysbol oyuncusu, 34 7 atışı olan bir atıcı ve bir oyunda şike yapmış.
Kendini toparlamaya çalışsa da, bahisçiler peşini bırakmıyor.
Lig şampiyonasında düzen yapmasını mı istiyorlar?
Sonu biraz farklı. Sürpriz bir son yazdım.
-Başlığın var mı? -''İlk Vuruş''. Taslağı var.
Okutman bölümünü ara ve ''İlk Vuruş'' hakkında elindekileri iste.
Twentieth Century Fox'ta çok heyecanlandılar ama Zanuck emin değil.
Hücum oyuncusu olarak Ty Power nasıl olur?
En iyi adam elinin altında, Alan Ladd.
Ladd için bir değişiklik olur. Çekmesi de kolay.
Bir çok dış çekim. Maliyeti bir milyondan az olur.
-Özür dilerim. -Bill Demarest için de bir rol var.
Kafasına top yiyen eski bir antrenör, zaman zaman olayları karıştırıyor.
Merhaba Bay Sheldrake. ''İlk Vuruş'', iki sayfalık bir özet yazdım.
-Teşekkür ederim. -Ben olsam okumam.
-Neden? -Açlık kokuyor.
Ladd'e göre değil mi?
İyi olmayan bir şey allanıp pullanmış.
Tanıştırayım, yazarı Bay Gillis. Bayan Kramer.
Schaefer, Betty Schaefer. Şu anda yerin dibine geçmek istiyorum.
-Yardımcı olabilirim. -Özür dilerim ama iyi bulmadım.
Düz ve sıradan.
Ne tür konular istiyorsunuz? James Joyce, Dostoyevski mi?
Filmler bir şeyler anlatmalı.
Sıradan hikaye iyi değil demek. ''Rüzgar Gibi Geçti''yi de red ederdiniz.
Onu ben yaptım. İç savaş filmini kim izlemek ister diye düşündüm.
Belki de adınızı, yeteneğinizi bildiğim için ''İlk Vuruş''tan nefret ettim.
Bu yıl para kazanmaya çalışıyorum.
Bunun için mi 27 A bölümünde bu kadar sert ve...
Bunlar kötü sözler. New York eleştirmenleri gibisiniz.
-Gidebilirsiniz Bayan Kramer, Schaefer. -Hoşça kalın Bay Gillis.
Bir sonraki sefere sizin için ''Çıplak ve Ölü''yü yazarım.
Görünüşe göre Zanuck kendine beysbol filmi bulmuş.
Bu filmi Oscar kazanması için yazmadım.
Betty Hutton için bir şey her zaman kabulümüz. Ona uygun mu?
-Açıkçası değil. -Bir dakika.
Kızlar softball takımı olsa ve içine birkaç numara koysak,
müzikal olabilir. ''lsınma Sahasında Oldu: Bir Kadının Hikayesi''.
Komik olmaya çalışıyorsanız, benim gülecek halim yok. İşe ihtiyacım var.
-Elimde bir şey yok. -Herhangi bir iş, ek senaryo.
Hiçbir şey, gerçekten.
Bay Sheldrake, bana 300 dolar borç verebilir misiniz?
Verebilir miyim?
Geçen yıl biri çiftlik almam için beni ikna etti,
ben de ödünç para aldım.
Bu yıl, hayat sigortamı devam ettirmek için çiftliği ipotek ettirdim.
Daha sonra merkeze gittim.
Schwab'ın eczanesini hepimiz böyle görüyorduk.
Bir tür ofis, kahvehane ve bekleme odası karışımıydı.
Beklemek, şöhrete giden treni beklemek.
1 0 tane jeton aldım ve etrafa imdat sinyalleri yaymaya başladım.
Menajerime ulaşamıyordum, doğal olarak.
Ben de bir arkadaşımı aradım, Artie Green.
Fazlasıyla iyi bir insan, yönetmen yardımcısı.
20 dolar verebiliyordu ama 20 yetmiyordu.
Metro'da birkaç kafadarla konuştum. Bana hayır dediler.
Sonunda benim menajere ulaştım. Geri zekalı!
Zavallı Joe Gillis için iş peşinde miydi?
Bel Air'de golf sopalarıyla ter döküyordu.
300 dolar mı? Tabii ki, 300 dolar verebilirim ama vermeyeceğim.
-Vermeyecek misin? -Sadece menajerin değilim.
-Sadece %1 0 değil, arkadaşınım. -Öyle misin?
En güzel eserler aç karınla yazılmıştır.
Yeteneğin Mocambo-Romanov düzeyine gelince başarmış sayılırsın.
Boş ver! Benim düşündüğüm arabam. Kaybedersem ayaklarım kesilir.
Olabilecek en iyi şey. Oturup yazman anlamına gelir.
Ne yaptığımı sanıyorsun? 300 dolara ihtiyacım var.
Güzel arkadaşım, belki de ihtiyacın olan yeni bir menajer.
SUNSET BULVARl.
Şehre doğru giderken elimde olanlara baktım.
Toplamda sıfır ediyorlardı.
Anlaşılan gereken yetenek bende yoktu.
Hollywood sayfasını kapatıp eve dönmenin zamanı gelmişti.
Çantamdakileri emanete versem belki Ohio biletimi denkleştirebilirdim.
Bıyık altından gülen adamların arasına,
hala açıksa, ''Dayton Evening Post''ta 35 dolar haftalıkla bir iş bulurdum.
Neden Hollywood'da siz şansınızı denemiyorsunuz?
Belki de kendiniz...
Yıkık ve terk edilmiş gibi görünen
bir malikanenin garaj yoluna girmiştim.
Yolun sonunda muhteşem bir yer vardı.
Kocaman boş bir garaj orada öylece duruyordu.
Tanınmasını istemediğin plakalı bir arabayı saklamak için mükemmel.
Garajın bir sahibi daha vardı.
Kocaman yabancı bir araba.
Kilometrede onlarca galon benzin yakıyor olmalıydı.
Plakası 1932'ydi. Sahipleri o tarihte taşınmış diye düşündüm.
Kelle avcıları peşimde olduğu sürece daireye geri dönemezdim.
Ohio otobüsüne binene kadar Artie Green'de kalırım diye düşündüm.
Dayton'a varır varmaz elemanlara kart atar,
arabanın nerede olduğunu bildirirdim.
Büyük ve ihtişamlı bir yerdi.
Çılgın filmcilerin, çılgın 20'li yıllarda yaptırdığı yerlerdendi.
Bakımsız bir evi hüzün kaplar.
Önümdekinde hüzün çoktu.
''Büyük Umutlar''daki yaşlı kadın, Bayan Haversham gibiydi.
Yıpranmış gelinliği ve duvağı olan kadın,
unutulduğu için dünyaya küsüyordu.
Sen, neden bu kadar geciktin?
Neden beni bu kadar çok beklettin?
Bu taraftan.
Arabamı garaja koydum. Tekerleğim patladı ve ben...
-İçeri girin. -Belki de arabamı alıp...
Ayaklarınızı silin.
İçeri girin.
Tören için uygun giyinmemişsiniz.
-Ne töreni? -Yukarı gönder Max.
-Merdivenden yukarı. -Bir saniye dinlerseniz...
-Hanımefendi sizi bekliyor. -Beni mi?
Tamam.
Tabutta yardıma ihtiyacınız olursa, beni çağırın.
Bu taraftan.
Burada.
Ocağın yanındaki masaj yatağına koydum.
Ateşi ve sopayla onu körüklemeyi hep severdi.
Onu bahçeye gömeceğiz. Bunu engelleyen bir yasa var mı?
-Bilemiyorum. -Umurumda değil zaten.
Tabutun dışı beyaz ve içi satenle kaplı olmalı
beyaz veya pembe.
Belki de kırmızı, ateş kırmızısı. Biraz neşeli olsun.
Ne kadar? Zengin olduğum için abartılı bir fiyat verme sakın.
Yanlış adamla konuşuyorsunuz. Arabamın lastiği patladı.
Yedeğini getirene kadar buraya park ettim. Evin boş olduğunu sandım.
-Değil. Çık dışarı. -Özür dilerim.
Arkadaşınız için üzgünüm ve kırmızının doğru renk olduğunu sanmıyorum.
-Sizi daha önce bir yerde görmüştüm. -Çık yoksa hizmetçimi çağırırım.
Siz Norma Desmond'sınız. Büyük sessiz film yıldızıydınız.
Hala öyleyim. Sadece filmler küçüldü.
Bir sorunları olduğunu biliyordum.
Ölüler, bittiler.
Bu işte bir zamanlar dünyanın gözlerine sahiptiler.
Ama bu yeterli değildi. Kulak da istediler.
Kocaman ağızlarını açıp sadece konuştular, konuştular ve konuştular!
Patlamış mısırın işi orada başlar. Kulaklarını tıkamak için alırsın.
Yapım işindekilere bakın, fikir babalarına!
İlahları parçaladılar!
Fairbanks'lar, Gilbert'ler, Valentino'lar!
Şimdi kim var? Hiç kimse.
Beni suçlamayın. Ben sıradan bir yazarım.
Öyle mi? Kelimeler yazıyorsun, kelimeler.
Kelimelerden bir ip yapıp bu işi boğdunuz.
Ama son çağıltıları duyacak bir mikrofon var,
yutulan dilin fotoğrafını çekecek Technicolor var.
-Maymunu uyandıracaksınız. -Defol!
Bir dahakine imza defterimi getiririm.
Veya ayak izinizi almak için biraz betonla.
Tamam, tamam. Gidiyorum.
Bir dakika. Yazar olduğunu mu söyledin?
-Neden? -Öyle misin, değil mi?
-Meslek hanesinde öyle yazıyor. -Hiç film yazdın mı?
Evet yazdım, listesini ister misiniz?
Sana bir şey sormak istiyorum. İçeri gel.
En son yazdığımın konusu ekonomik krizdi.
Ama siz anlayamazsınız,
çünkü ekranda sadece bir savaş gemisi vardı.
İlginç değil mi?
Rüzgar orgun borularını üflüyor. Çıkartmayı düşünüyorum.
Ben olsam daha iyi bir şarkı öğretirdim.
Söylesene genç adam.
Bu günlerde film senaryosunun uzunluğu ne? Kaç sayfa?
''Donald Duck'' mı, ''Joan of Arc'' mı?
Bu çok önemli bir film. Ben yazdım. Yıllarımı aldı.
Altı tane filme yeter gibi.
Salome'nin hikayesi. DeMille yönetecek.
-DeMille mi? -Onunla birçok film yaptık.
-Salome'yi de siz oynayacaksınız. -Başka kim olabilir ki?
Geri dönmeyi planladığınızı bilmiyordum.
Bu sözden nefret ediyorum. Bir yere gitmedim!
Sinemayı terk ettiğim için beni affetmeyen milyonlar için dönüyorum.
-Olabilir. -Salome. Ne kadın ama!
Ne rol! Kutsal bir adama aşık bir prenses.
Yedi tül dansını yapıyor.
Adam onu reddediyor ve o da altın tepside kellesini istiyor.
Soğuk ölü dudaklarını öpüyor.
-Pomona'da çok severler. -Her yerde çok severler.
Onu öldürtmeden önceki sahneyi oku.
Başka bir yazar malzemenizi çalabilir.
Korkmuyorum. Oku.
İçecek bir şeyler getir. Otur. Yeterli ışık var mı?
-Görüşüm tamdır. -Otur dedim.
Yapacak bir işim yoktu.
Şirketten gelen çocuklar hariç.
İçecek bir şeylerden söz etmişti. Neden olmasındı?
Kötü senaryoların ne kadar kötü olduğunu görmek eğlenceli olabiliyor.
Önümdeki bu tanıma uymak için gayret ediyordu.
El yazısı inceleyen bir uzman, çocuksu karalamalardan neler çıkarırdı?
Max, şampanya ve havyar getirdi.
Daha sonra bu kasvetli sarayda sadece ikisinin yaşadığını öğrendim.
Hakkında birkaç şey daha öğrendim.
Kadına gelince, orada oturup dikkatlice beni izliyordu,
sigarasını o garip tutacakla içerek.
Gözlüğünün arkasından, okuduğumu beğenmemi istemeyerek
veya kendi gururlu havasıyla beğenmem için yalvararak,
beni izleyen gözlerini hissediyordum.
Onun için çok önemliydi.
Garip bir durumdu.
Gergin sinirler, Max, üst kattaki ölü maymun
ve zaman zaman sesi duyulan org.
Biraz sonra komik bir şekilde,
bebek tabutuyla birlikte doğru adam geldi.
Her şey büyük bir saygıyla yapıldı.
Çok önemli bir maymun olmalıydı.
Belki de, King Kong'un torununun torunu.
Saat 1 1 olmuştu ve midem bulanıyordu.
Sebebi tatlı şampanya ve okuduğum saçmalıktı,
acıklı sahneler karmaşası.
Ama o zamana kadar kendi senaryomu oluşturmaya başlamıştım.
-Ne düşünüyorsun? -İlginç.
Tabii ki ilginç.
Biraz uzun ve tekrarlarla dolu ama siz profesyonel bir yazar değilsiniz.
-Bunu kalbimden yazdım. -Eminim öyledir.
Muhteşem olması da bu yüzden.
-Ama biraz daha diyalog gerekiyor. -Ne için?
-Gözlerimle her şeyi anlatabilirim. -Biraz kısaltılabilir.
-Kırpılmasına izin vermem. -Tabii ki.
Biraz düzenlenmeli, redakte edilmeli. Birini bulabilirsiniz.
Kimi? Güvenebileceğim biri olmalı.
Ne zaman doğdun? Burcun ne?
-Bilmiyorum. -Hangi tarihte?
21 Aralık.
Yay. Yayları severim, güvenilirdirler.
-Teşekkür ederim. -Bu işi senin yapmanı istiyorum.
Benim mi? Bir senaryoyu yeni bitirdim ve yeni bir projeye başlıyorum.
Beni ilgilendirmiyor.
Şey, biraz pahalıya çalışırım. Haftada 500 dolar.
Parayı dert etme. Zahmetini öderim.
-Geri kalanını evde okurum. -Evden çıkmasına izin veremem.
-Burada bitirmeniz gerekiyor. -Biraz geç oldu.
-Evli misiniz Bay...? -Gillis. Hayır bekarım.
-Nerede yaşıyorsunuz? -Hollywood. Alto Nido apartmanı.
-Arabanızda bir sorun mu var? -Evet.
-Neden burada kalmıyorsunuz? -Yarın sabah erkenden gelirim.
Saçmalamayın. Garajın üzerinde boş oda var.
Max sizi oraya götürür.
Durumu idare etme şeklim beni mutlu etmişti.
Oltaya yemi takmıştım, o da yemişti.
Ben senaryoyu adam ederken arabam güvende olacaktı.
Bu işten para da kazanacaktım.
Oda uzun süredir kullanılmıyor.
''Evim güzel evim'' olmaz, ama bir akşamlık idare eder.
-Yatağınızı öğleden sonra hazırladım. -Kalacağımı nereden biliyordun?
Banyo bu tarafta. Havlu, sabun ve diş fırçası koydum.
Şu Norma Desmond ilginç bir kadın.
Aralarında en iyisiydi. Bilemezsin, çok gençsin.
Bir haftada hayranlarından 1 7.000 tane mektup alıyordu.
Erkekler bir tutam saç için kuaförüne para veriyordu.
Çorabının teki için Hindistan'dan gelen bir mihrace vardı.
Daha sonra kendini onunla boğdu.
İlginç bir yola sapmışım.
Evet, efendim. İyi akşamlar, efendim.
Onun da biraz uçuk olduğunu düşündüm.
Belki de felç olmuştu.
Gerçi, her yer ürkütücü bir şekilde felç olmuş gibiydi,
dünyanın geri kalanından kopmuş, ağır çekimde dağılıyordu.
Bir tenis kortu vardı, daha doğrusu bir tenis kortunun hayaleti,
çizgileri silinmiş ve filesi parçalanmıştı.
Doğal olarak bir tane de havuz vardı. Kimin yoktu ki?
Mabel Normand ve John Gilbert 1 0.000 gece önce bu havuzda yüzmüşlerdi.
Vilma Banky ve Rod La Rocque.
Boştu. Yoksa değil miydi?
Bir şeyler daha oluyordu; kıllı maymunun cenaze töreni,
büyük bir ciddiyetle yerine getiriliyordu,
kendi çocuğunun cenaze töreni gibiymişçesine.
Hayatı gerçekten bu kadar boş muydu?
Her şey çok tuhaftı ama daha da tuhaf olaylar yaşanacaktı.
O gece karmaşık bir rüya gördüm. Laterna çalan biri vardı.
Adamın yüzünü göremiyordum ama laterna tümüyle siyah kaplıydı.
Bir maymun para karşılığı dans ediyordu.
Gözlerimi açtığımda müziği hala duyabiliyordum.
Neredeydim?
A, evet, garajın üzerindeki boş odada.
Ama artık boş değildi. Bir ziyaretçim olmuştu.
Biri her şeyimi, kitaplarımı, daktilomu ve kıyafetlerimi getirmişti.
Neler oluyordu?
Sen! Max miydin, neydin, eşyalarım neden burada?
Sana diyorum. Kıyafetlerim, her şeyim odada.
Çok doğal. Onları ben getirdim.
-Öyle mi? -Sorun ne? Eksik bir şey mi var?
-Kim izin verdi, kim söyledi? -Ben söyledim.
Neden bu kadar çok kızdığını anlamıyorum. Çalmayı kes Max.
Beraber çalışacağımıza göre iyi bir fikir olduğunu düşündüm.
Senaryonu düzelteceğim. Burada kalmam söz konusu değildi.
-Burayı seveceksin. -Kendi dairem var.
Üç aylık kira borcun olan dairen mi?
-İcabına bakarım. -Bakıldı, hepsi ödendi.
Maaşımdan keseriz.
Böylesi konuları dert etmeyelim. Defter tutacak halimiz yok.
-Bay Gillis'in eşyalarını yerleştir. -Baş üstüne, efendim.
-Tekrar paketle. Kalmıyorum! -Karar verseniz fena olmaz.
Bu işi istiyor musunuz, istemiyor musunuz?
İşi, mangırı ve oradan hemen gitmeyi istiyordum.
İşe dört elle sarılırsam birkaç hafta içinde bitiririm diye düşündüm.
Ama çılgın rüyaları arasından tutarlı bir şeyler çıkarmak zordu.
Onun, biricik çocuğuna zarar vermemden korkarcasına
başımın üzerinde dikilmesi işi daha da zorlaştırıyordu.
Bu ne?
-Çıkardığım bir sahne. -Hangisi?
Köle pazarı. Baştan kesmek daha...
Kesmek mi, beni mi?
Senden çok fazla var. Her sahnede seni görmek istemiyorlar.
O zaman nasıl oluyor da, hala mektup alıyorum ve imza dağıtıyorum?
Çünkü beni, Norma Desmond'ı görmek istiyorlar.
Geri koy.
Tamam.
Onunla tartışmıyordum.
Uyur gezere bağırmazsın. Düşüp boynunu kırabilir.
Evet. Yok olmuş kariyerin peşinden, hala uyur gezer gibi koşuyordu.
Bir konu hakkında çılgındı: Filmlerdeki kendisi.
Büyük Norma Desmond.
Norma Desmond'larla dolup taşan o evde nasıl nefes alabiliyordu?
Her yerde Norma Desmond, her yerde.
Sürekli çalışmıyorduk.
Haftada üç gün Max duvarda duran Nevada ticaret odasından
hediye edilen tabloyu kaldırırdı.
Oturma odasında film izlerdik.
Dışarı çıkmaktan çok daha iyi derdi.
Gerçekte dışarıdaki dünyadan korkuyordu,
geçen zamanı hatırlatacağından korkuyordu.
Hepsi sessiz filmlerdi ve projeksiyonu Max çalıştırırdı.
İsabetli bir karar.
Orgda çaldığı müzikle bize eşlik etmesini engelliyordu.
Bana çok yakın otururdu ve sümbül kokardı.
Hoşlandığım bir koku değildi, kesinlikle.
Bazen filmi izlerken, kolumu veya elimi tutardı,
iş verenim olduğunu unutarak,
ekranda izlediği oyuncudan heyecanlanmış bir izleyici gibi.
Yıldızın kim olduğunu söylememe gerek yok sanırım.
Hep onun filmleriydi. Görmek istediği tek şey.
...KALBİMİ SARAN BU MELUN RÜYAYl DURDUR...
Hala çok güzel değil mi? Hiç diyalog yok.
Diyaloğa ihtiyacımız yoktu. Yüzlerimiz vardı.
Artık böyle yüzler yok. Belki bir tane, Garbo.
Aptal yapımcılar, embesiller! Gözleri kör mü?
Bir yıldızın neye benzediğini unuttular mı?
Yeniden geleceğim, bekleyin beni!
Bazen briç oynanırdı.
Puan başına 20 sentine. Kazandıklarının yarısını ben alırdım.
Bir kez 70 sente kadar yükseldiler ve elime geçen tek nakit bu oldu.
Öteki oyuncular aktör arkadaşlarıydı,
sessiz filmlerden hatırlayacağınız solmuş yüzler.
Onlara mumya diyordum.
-Bir karo. -Bir kupa.
-Bir maça. -Çift.
-Üç, koz yok. -Pas.
-Küllüğü boşalt, tatlım.
-Dışarıda seni soran birileri var. -Burada değilim.
-Ben de öyle söyledim. -Güzel.
Ama arabanı buldular ve çekecekler.
Küllük nerede? Joe, küllüğü verir misin?
-Seninle konuşmam lazım. -Şimdi olmaz üç, kozsuz oynuyorum.
Arabamı almak için gelmişler.
Kaç tane maça çıktığını unuttum!
-Para lazım, şimdi. -Dummy olana kadar bekleyemez misin?
-Hayır. -Lütfen.
-Evet, sorun ne? Yangın nerede? -Arabamı kaybettim.
Ben de ölüm kalım meselesi sandım.
Benim için öyle. Bu eve gelmemin ve işi, hayalet yazarlığı almamın sebebi.
Saçmalama. İki tane arabaya ihtiyacımız yok, bir tane var.
Tenekeden yapılmış ucuz bir şey değil. Bir lsotta Fraschini.
lsotta Fraschini'leri duydun mu?
El yapımı. 28.000 dolar ödemiştim.
Böylece Max hurdayı kutusundan çıkarıp, parlattı.
Sunset Bulvarı'nın üst tarafındaki tepelerde gezintiye çıkardık.
İçi tümüyle leopar derisi kaplanmıştı
ve tamamı altın kaplamalı telefonlardan vardı.
-Bu korkunç bir gömlek. -Nesi var?
Benzincide çalışan birine göre. Ceket ve pantolondan da sıkıldım.
Max, şehirde erkek kıyafetleri satan en iyi mağaza hangisi?
Yeni kıyafete ihtiyacım yok ve senin almanı da istemiyorum.
Neden biraz eğlenceyi bana fazla görüyorsun? Şık görünmeni istiyorum.
Sakız çiğnemen çok mu önemli?
Erkeğe mavi flanelden başka hiçbir şey bu kadar yakışmaz.
Bu, tek düğmeli.
Bir de manto lazım. Deve tüyü olanları gösterin.
-Gece kıyafetine ne dersin? -Smokine gerek yok.
Tabii ki var. Smokin, kuyruk ve dikkatli olmazsan onları keserim.
-Kuyruk mu, saçma! -Parti ve yıl başı gecesi için.
-Gece kıyafetleriniz ne tarafta? -Bu tarafta efendim.
Deve tüyünden olanlar ama buna bir dokunun, kaşe.
-Biraz daha pahalı. -Deve tüyü iyi.
Bayan ödediğine göre neden kaşe olanını almıyorsunuz?
Aralığın son haftasında yağmurlar başladı.
Çok yağmur. Kaliforniya'daki her şey gibi aşırı.
Garajın üzerindeki odamın çatısından içeri girdi.
Max'ten eşyalarımı eve taşımasını istedi.
Fikir pek hoşuma gitmedi.
Sadece o odada tek başıma kalabiliyordum.
Ama yağmurluk ve çamurlukla uyumaktan daha iyiydi.
-Bu oda kimindi? -Kocasının odasıydı.
Kocalarının desem daha iyi. Hanımefendi üç kere evlendi.
Sanırım oradan Catalina görünüyor ama bugün değil.
Kapının nesi var? Kilidi yok.
Evdeki hiçbir kapıda kilit yoktur efendim.
Neden? Bir nedeni olmalı.
-Doktorun tavsiyesi. -Hangi doktor?
Hanımefendinin doktoru. Hanımefendi melankoli hastası.
Birkaç kez intihar girişiminde bulundu.
Çok dikkatli olmamız lazım. Uyku hapı veya jilet yasak.
Hanımefendinin odasında gazı kapattık.
Neden? Kariyeri mi? Yeterince yaşamış. Unutulmamış.
-Hala bir sürü mektup alıyor. -Ben olsam pullara bakmam.
Sen gönderiyorsun. Değil mi, Max?
Gece kıyafetlerinizi ütülemem gerekiyor.
Bay Gillis hanımefendinin yılbaşı partisini unutmadı umarım.
Hayır, unutmadım. Sanırım bütün mumyalar gelecek, ha?
Bilemiyorum efendim. Hanımefendi hazırladı.
Yine karşımda duruyordu.
Odası. Saten ve tülle dolu.
Yatağı süslü sandal biçimindeydi.
Sessiz filmler kraliçesine uygun. Zavallı.
Önünden uzun zaman önce geçen bir resmi geçide el sallıyordu.
Yılbaşı gecesi bana karşı olan gerçek duygularını öğrendim.
Belki de daha önce anlamadığım için aptaldım.
O zavallı, utanç verici açıklama.
Çok asil görünüyorsun. Dön bakayım.
-Lütfen! -Hadi.
Mükemmel! Harika omuzlar ve bu çizgiyi çok sevdim.
-Hepsi şişirmece, aldanma. -Al.
Giyinmek benim için sadece takım elbise demekti.
Gönderdikleri iğneyi beğenmedim. İnciden bir şey olmalı.
Küpe takmam ama.
-Bir şeyler içelim. -Ötekileri de beklesek.
Max, şampanya.
Dikkat et kayma, cilalattım.
İkimize! Yer eskiden parkeydi ama değiştirdim.
Valentino, ''Tango için mermer zeminden daha iyisi yoktur.'' demişti.
-Valentino ile aynı yerde olmaz. -Beni izle.
-Öyle arkaya eğilme. -Bu şey, rahatsız ediyor.
Öyle mi?
-Saat onu çeyrek geçiyor, geciktiler. -Kimler?
-Öteki misafirler. -Misafir yok.
Bu geceyi başkalarıyla paylaşmak istemedim. Sadece sen ve ben.
-Öyle mi? -Bana daha sıkı sarıl.
Tamam.
Gece yarısı, Max'in kafasında şişe kırmaya ne dersin?
-Komik olduğunu mu düşünüyorsun? -Biraz.
Bir saat geçmişti.
Kendimi, parmağına taktığı o yüzüğe sıkışan sigarası gibi hissettim.
Önümüzdeki yıl muhteşem olacak. Çok eğleneceğiz.
Senin için havuzu doldurturum veya Malibu'ya gideriz, okyanus senin olur.
Film bittikten sonra sana bir tekne alırım ve Hawaii'ye yelken açarız.
Bana başka bir şey almayacaksın.
Saçmalama. Al. Gece yarısında verecektim.
Alamam. Yeterince şey aldın.
Kapa çeneni! Zenginim, yeni Hollywood soytarılarından daha zengin.
Bir milyon dolarım var.
Şehirde üç apartmanım, Bakersfield'te petrolüm...
İstediğimiz her şeyi alabiliriz.
-''Biz'' olayını da kes. -Senin derdin ne?
Beni hangi hakla sahipleniyorsun?
Hangi hak mı? Sana söylememi mi istiyorsun?
Bir hayatımın olduğu, bir kıza aşık olduğum aklından geçmedi mi?
Kız mı? Bir sokak fahişesi mi?
Ben sana uygun değilim.
Sen bir Valentino istiyorsun, polo oynayan, gösterişli birini.
Söylemeye çalıştığın benim seni sevmemi istemediğin. Değil mi?
Nereye gittiğimi bilmiyordum. Sadece oradan çıkmak istedim.
Kendi yaşımda insanlarla olmalıydım. Birinin güldüğünü duymalıydım.
Aklıma Artie Green geldi.
Dairesinde yılbaşı partisi olmalıydı.
İşsiz yazarlar, yayımcısı olmayan bestekarlar,
hala cast ajansındaki adamlara inanacak kadar genç olan aktrisler.
Dalga geçmenin dışında hiçbir şeyi iplemeyen bir grup genç.
Hollywood bize göre değil Havuz önemli değil
Çok az kıyafetimiz var Üç beş kuruşa çalışıyoruz
-Merhaba Joe. -Tom.
-Nasılsın? -Selam Joe.
-Gelene bakın, Joe Gillis! -Selam Artie.
Güzel yüzünü nerede gizliyordun? Kayboldun diye polise gidecektim.
Hepiniz Joe Gillis'i tanıyorsunuz. Ünlü yazar, uranyum hırsızı
ve Siyah Dalya sanığı.
-Mantonu ver. -Bırak kurusun.
-Kalıyorsun değil mi? -Evet.
Ver o zaman. Bu ne mink mi?
Kutsal İsa adına, bunu kimden ödünç aldın? Adolphe Menjou?
-İyi tahmin ama değil. -Hırsızlığa başlamadın ya?
-Bar ne tarafta? -Bu taraftan.
-Güzel parti. -En iyisi.
Yönetmen yardımcılarının Elsa Maxwell'iyim.
Punch'ı idareli için. Bütçeye göre sadece üç içki var.
-Geri kalanını saklayın. -Bir süreliğine kalabilir miyim?
-Tabii. Bütün gece buradayız. -Hayır, birkaç hafta.
-Koltukta boş yerimiz var. -Aldım gitti.
Kapıcıya eşyalarını aldırtırım. Buraya kayıt ol.
-Merhaba Bay Gillis. -Merhaba.
-Tanışıyor musunuz? -Betty Schaefer, Sheldrake'in bürosu.
-Evet, ''İlk Vuruş''. -Dur bakalım.
Bu benim sevdiğim kadın. Neler oluyor?
Edebi ürünlerimin hayranı.
-Kalp kıran bölümü. -Telefon ne tarafta?
Gökkuşağı odasının yanında.
İşiniz bitince ben de kullanabilir miyim?
-Bunu unuttun. -Sağ ol.
-Seninle karşılaşmayı umuyordum. -Sırtımdaki bıçağı almak için mi?
Kendimi kötü hissettim ve yazdığın hikayelere baktım.
-Şirin kız. -Pencereli bir tane vardı.
-''Karanlık Pencere''. Nasıl buldun? -Beğenmedim, altı sayfası hariç.
Geri dönüş var...
Konuşabileceğimiz bir yer var mı?
Gökkuşağı odasına ne dersin?
Joe, koltuğumu verdim, kızımı değil.
Bu iş konuşması.
Yazdıklarımda dikkatine değer bulduğun bir yer var sanırım?
Öğretmen olduğunu söylediği bir geri dönüş sahnesi var.
-Onun gibi bir öğretmenim vardı. -Belki de bu yüzden iyi.
-Gerçek ve etkileyici. Neden...? -Gerçek ve etkileyici olanı kim ister?
Böyle konuşma. Elinde güzel bir şey var.
-Şimdi yazmamı ister misin? -Ciddiyim. Harika fikirlerim var.
Benim de var. Yılbaşı gecesi ve eğlenelim.
Kağıttan gemiler yapıp küvette yüzdürebiliriz mesela.
-Veya duşu sonuna kadar açalım. -Veya mutfağı istila edelim.
-Aç mısın? -Aç mı?
Burma ormanında 1 2 yıl kaldıktan sonra, açım Lady Agatha,
-...çıplak bir omuz için açım. -Phillip, çıldırmışsın sen.
Dudaklarının serinliğine susamış.
Telefonu kullanabilirsin.
Hayır, Phillip. Güçlü olmalıyız.
Üzerinde hala Coldstream muhafızlarının üniforması var,
üstelik telefonu kullanabilirsin.
Tamam.
Bir anda içimi seni kaybetme korkusu sardı.
Kaybetmeyeceksin. Bu korkunç içkiden biraz daha alacağım.
-Beni bekleyecek misin? -Deli gibi atan kalbimle.
Hayat güzel olabilir.
Alo Max. Bir ricam olacak.
Özür dilerim. Şu anda konuşamam.
Evet, konuşursun. Eski kıyafetlerimi ve daktilomu bavuluma koy.
-Yarın sabah aldırtacağım. -Zamanım yok. Doktor burada.
Ne doktoru? Neler oluyor?
Hanımefendi odandan jileti alıp bileklerini kesti.
Ne? Max!
Tarifi öğrendim.
İki paket öksürük tozunu biraz üzüm suyuyla karıştırdıktan...
Mutlu yıllar!
-Nasıl? -Odasında.
Dikkatli ol, merdivenlerde koşma. Müzisyenler bilmemeli.
Git buradan.
Bunun gibi aptalca bir şey yapmak da ne?
Sana aşık olmak en büyük aptallıktı.
İyi başlık olacağı kesin.
''Tanınmayan yazar için intihar eden yıldız.''
Büyük yıldızların, büyük gururları olur.
Git. Kızının yanına git.
Dinle, bütün bunları uydurdum,
çünkü bütün bu olanların bir hata olduğunu sandım.
Seni kırmak istemedim. Bana iyi davrandın.
Bu kokuşmuş şehirde iyi davranan tek kişi sendin.
Teşekkür edip git. Git, git!
Mantıklı bir insan gibi davranacağına söz vermeden olmaz.
Yine yapacağım. Yine yapacağım!
Yine yapacağım.
Mutlu yıllar Norma.
Mutlu yıllar hayatım.
-Buyurun? -Orası 51 733 Crest View mu?
Sizi yeniden rahatsız ediyorum, özür dilerim ama Bay Gillis'le konuşmalıyım.
-Burada değil. -Ona nasıl ulaşabilirim?
-Belki evden başka biri söyleyebilir. -Kimse size bir şey söyleyemez.
Lütfen bir daha aramayın.
Arayan kimdi Max? Olay ne?
Hiçbir şey hanımefendi. Kaybolan bir köpek hakkında bilgi isteyen biri.
Telefon numaramız köpek barınağının numarasına benziyor olmalı.
Bekle. Arabayla senaryoyu Paramount'a götürmeni istiyorum.
-Bay DeMille'in kendisine ver. -Baş üstüne.
-Gerçekten DeMille'e gönderecek misin? -Evet. Beklenen gün bugün.
Astroloğum, hem DeMille'in, hem de benim yıldız falıma baktı.
-Senaryoyu okudu mu? -DeMille aslan, ben akrep.
Mars haftalardır, Jüpiter'in etkisinde.
Bugün, en etkili kesişim.
Bana arkanı dön hayatım. Sırtını kurulayayım.
Senaryoların astrolojik tahminlerle satılmadığının farkındasındır.
Senaryoyu değil, kendimi satıyorum.
DeMille hep en büyük yıldızı olduğunu söylerdi.
Ne zaman Norma?
Tamam, birkaç yıl önceydi. Ama hiç bu kadar güzel olmadım.
Neden biliyor musun? Çünkü hayatımda hiç bu kadar mutlu olmadım.
Birkaç gün sonra briç için mumyalardan birinin evine gidiyorduk.
Briç oynamayı öğretmişti. Gösterişli tango adımlarını
ve hangi şarabın hangi balıkla gittiğini öğrettiği gibi.
Salak adam! Tabakamı doldurmayı unutmuş.
-Benimkinden iç. -Korkunçlar ve öksürtüyorlar.
Eczaneye çek Max. Alırım.
Muhteşemsin.
SCHWAB'lN ECZANESİ
Türk sigaralarından bir paket, Abdulla.
Eller yukarı Gillis, yoksa vururum.
Artie. İyi akşamlar Bayan Schaefer.
-Seni gördüğüme çok sevindim. -Mafyaya mı karıştın?
Yılbaşı için özür dilerim. Hasta bir arkadaşımla birlikteydim desem?
Kibar takımından on ayarlık böbrek taşı olan mı?
Sus. Nerede saklanıyordun?
-Sana harika haberlerim var. -Saklanmıyordum.
Menajerini, yazarlar sendikasını aradım.
Eski dairenden bir villa numarası verdiler.
Garip bir aksanla homurdanan biri vardı, orada değildin,
adını bile duymamışlardı.
Öyle mi? Güzel haber ne?
-Sheldrake öğretmen olayını sevdi. -Ne öğretmeni?
''Karanlık Pencere''. İyi bir şeyler çıkabileceğini düşünüyor.
-Para nerede? -Hikaye nerede?
Kendi fikirlerimle biraz doldurdum.
-Çalışmak lazım. -Bundan korkuyordum.
Senaryonun 20 sayfasını ve erkek için iyi bir rol yazdım.
Yönetmen yardımcısı için arka plan çekimleri de yazar mısınız?
Kapa çeneni. Hikaye çıkarsa...
Film yazmayı bıraktım.
-Ama bu satılmış sayılır. -Hatta artık hiç yazmıyorum.
-Bay Gillis, izninizle. -Hemen geliyorum.
Aksan! Bu adam yabancı bir ülke için çalışıyor.
-İğneye ve kol düğmelerine bak. -Gitmeliyim.
-Kariyerimle ilgilendiğin için sağ ol. -Senin kariyerin değil, benim.
Bu işe dahil olmayı umuyordum.
Sadece bir okutman olmak istemiyorum. Yazmak istiyorum.
-Beklentilerini bozduysam affet. -Evet, bozdun.
Hoşça kalın.
-Neden bu kadar uzun sürdü? -Tanıdıklara rastladım.
-Sigaralarım nerede? -Nelerin nerede?
Norma, çok içiyorsun.
Ne zaman canımın sıkıldığından kuşkulansa,
benim için numaralar yapardı.
Norma Desmond Revüsü.
İlk numarası her zaman Mack Sennet Banyo Güzeli olurdu.
Kendimi hala onlarla görüyorum: Marie Prevost, Mabel Normand.
Mabel hep ayağıma basıyordu.
Sorun ne? Neden böyle miskinsin?
Hiçbir sorun yok. Harika vakit geçiriyorum. Biraz daha yap.
Tamam. Bunu ver. Bıyık için lazım. Gözlerini kapa.
Evet, bir sorun vardı.
Artie'nin kızını, bayan Schaefer'ı düşünüyordum.
Hollywood'a ilk geldiğimiz zamanki halimize benziyordu,
tutkuyla kavruluyor, adımızı bir yerlere yazdırmaya çalışıyorduk:
''Senaryo; Hikaye yazarı''.
Seyirciler filmleri birinin oturup yazdığını bilmiyor.
Aktörlerin oynarken uydurduklarını düşünüyorlar.
Gözlerini aç.
-Hanımefendi için telefon. -Beni bölme.
-Arayan Paramount. -Kim?
Paramount Stüdyoları.
Şimdi bana inanıyor musun? DeMille'in atlayacağını söyledim.
Arayan Bay DeMille'in kendisi değil, Gordon Cole adında biri.
-Önemli olduğunu söyledi. -Eminim öyledir.
Kendisi aramayacak kadar önemli.
Bir yardımcının beni araması ! Meşgul olduğumu söyle ve kapat.
Baş üstüne efendim.
Buna ne dersin? Birlikte 1 2 tane film yaptık.
En büyük başarıları !
-Belki de film çekiyor. -Bu numarayı iyi bilirim.
Beni küçümsüyor, fiyatımı düşürmeye çalışıyor.
Bunun için 20 yıl bekledim. DeMille ben hazır ve iyi olana kadar beklesin.
Üç gün sonra hazır ve iyiydi.
İlginç bir şekilde, Paramount'tan
birkaç acil telefon daha gelmişti.
Yüzüne yarım kilo makyaj sürdü, bir tülle gizledi
ve DeMille' i görmek için yola çıktı.
Hanımefendi izin verirse, sol gözünün üzerindeki far olmamış.
Teşekkür ederim Max.
Bu ses de ne?
Bay DeMille'i görmek için geldik.
Film çekiyor. Randevunuz var mı?
Randevuya gerek yok.
-Norma Desmond'u getiriyorum. -Norma ne?
- Norma Desmond. - Jonesy, hey, Jonesy.
Evet? Ama bu Bayan Desmond!
-Nasılsınız Bayan Desmond? -Kapıyı aç.
-Tabii ki, gelin. -İzinsiz giremezler.
Bayan Desmond girer. Gelin.
-Bay DeMille nerede çekim yapıyor? -1 8. set.
Teşekkür ederim Jonesy. Arkadaşına da nezaket öğret.
Ben olmasaydım işi olmazdı, çünkü bensiz Paramount olmazdı.
-Haklısınız Bayan Desmond. -Gidelim Max.
1 8. set.
Tamam, Henry Wilcoxon'a söyle. Görebilmem için, açılın.
Sessiz olun!
Norma Desmond, Bay DeMille'i görmeye geliyor.
Biri şuna ışık tutsun ki, şeklini göreyim.
Geri çekil biraz. Çık aradan! Sen, arkadaki!
Norma Desmond, Bay DeMille'i görmeye geliyor.
Norma Desmond mu?
-Bir dakika. -Harry Wilcoxon.
Kılıcını çek ve kumaşı kaldır. Samson orada yatıyor.
Norma Desmond, sizi görmeye geliyor Bay DeMille.
-Norma Desmond mu? -Yüz yaşında olmalı.
O zaman ben kaç yaşında oluyorum? Babası yaşındayım.
-Özür dilerim Bay DeMille. -O korkunç senaryo için olmalı.
Ona ne söyleyebilirim?
Montaj odasında olduğunuzu söyler, onu atlatabilirim.
30 milyon seyirci atlattı. Yetmez mi?
-Şey demek... -Biliyorum.
Norma Desmond 1 7 yaşında genç bir kızken,
günümüz gençlerinden çok daha yürekli, akıllı ve iyimserdi.
-Onunla çalışmak çok zormuş. -Sadece son dönemde.
Fazla mesai yapan bir düzine gazeteci,
insan ruhuna korkunç şeyler yapabilir.
Durun.
-Gelmek istemiyor musun? -Senin senaryon, senin günün.
-İyi şanslar. -Teşekkür ederim hayatım.
Merhaba genç arkadaş.
-Merhaba Bay DeMille. -Seni görmek çok güzel.
En son görüştüğümüzde eğlenceli bir yerdeydin.
Masanın üzerinde dans ettiğimi hatırlıyorum.
Birçok insan gibi. Lindbergh, Paris'e girmişti. İçeri gel.
Seni aramadığım için özür dilerim.
Dilemelisin, çok kızgınım.
-Gördüğün gibi çok işim var. -Bu bir bahane olamaz.
-Senaryoyu okudun. -Evet.
Yardımcın yerine kendin arayabilirdin.
-Hangi yardımcı? -Bilmiyormuş gibi yapma. Gordon Cole.
Gordon Cole mu?
Senaryoyla ilgilenmeseydin,
beni telefonla on kere aratmazdın.
Provanın ortasındayım.
Neden benim sandalyeme oturup rahatına bakmıyorsun?
-Teşekkür ederim. -Aferin. Uzun sürmez.
Bana bir telefon bul ve Gordon Cole'u ara.
Bayan Desmond.
-Bayan Desmond, benim Hog-eye. -Merhaba Hog-eye.
Sana yakından bakalım.
Bakın, Norma Desmond.
Öldüğünü sanıyordum.
-Sizi görmek ne kadar güzel! -Eve hoş geldiniz. Hatırladınız mı?
Tabii ki, merhaba Patsy.
-Bayan Desmond'la tanıştınız mı? -Memnun oldum.
Gordon, ben C B DeMille. Norma Desmond'u mu aradın?
Evet, Bay DeMille. Arabası için, eski lsotta Fraschini.
Şoförü geçen gün buraya gelmiş. Crosby filmi için uygun.
-İki haftalığına kiralamak istiyoruz. -Anlıyorum.
Teşekkür ederim.
Hog-eye ışığı yerine çevir.
Gordon Cole'la konuştum.
Nasıl geldiklerini gördün mü?
İşte çılgın şeyler oldu Norma.
Espri anlayışını kaybetmedin umarım.
-Sorun ne? -Hiçbir şey.
Stüdyo'ya geri dönmenin böyle olacağını düşünmemiştim.
-Bu kadar özlediğimi bilmiyordum. -Biz de seni özledik.
Yeniden birlikte çalışacağız. En iyi filmimizi yapacağız.
-Seninle bunu konuşmak istiyordum. -Senaryo iyi, değil mi?
Güzel bölümleri var evet, ama çok pahalı bir film olacak.
Umurumda değil.
Tekrar çalışmak istiyorum. Beni istediğini bilmek nasıl, bilemezsin.
Mümkün olsaydı, başka hiçbir şey beni mutlu etmezdi.
Unutma, sabah ondan önce ve öğlen dört buçuktan sonra çalışmam.
-Hazırız Bay DeMille. -Tamam.
Neden burada oturup izlemiyorsun? Film işi biraz değişti.
Tamam, başlayalım.
Başlayın.
Sar. Hız.
Oradaki ofisleri görüyor musunuz Bay Gillis?
Hanımefendinin soyunma odalarıydı. Bütün sıra.
Wallace Reid için fazla yer yokmuş.
Tekerlekli, kocaman bir karavanı vardı.
Üst katı benimdi. ''Okutman Odaları'' yazan yeri görüyor musun?
Duvarlarımın siyah deriyle kaplı olduğunu hatırlıyorum.
Birazdan dönerim.
Cole'un sözünü ettiği komik araba. Bakabilir miyiz?
Komik olan ne?
''Karanlık Pencere''de kullanmak istediğin bir şey varsa, senin olsun.
Nihayet! İçeri gel, otur.
-Gerçekten. Alabilirsin. -Neden bana veresin ki?
1 00.000 dolar kazanırsan çikolata, Oscar alırsan sol bacağını verirsin.
Olabilir ama tek başıma yapacak kadar iyi değilim.
-Bana söylediklerin neydi? -Güzeller mi bakalım.
Bir, psikolojik karmaşayı çıkarıyoruz, katilin beynini incelemeyi.
Psikopatlar yavan ekmek gibi satar.
Bu öğretmenlerin hikayesi, zorlu yaşamlarının hikayesi.
Kadın gündüz öğretmenlik yaparken, erkek geceleri yapıyor.
İlk görüştükleri zaman...
-Dinleyecek zamanım yok. -Kısa keseceğim.
-Artık senin bebeğin. -Akşamları çalışamaz mıyız?
Sabah altıda. Bu ay tamamen seninim.
-Artie şehir dışında. -Bununla Artie'nin ne ilgisi var?
-Nişanlandık. -Tebrik ederim.
-Ondan iyisini bulamazdın. -Katılıyorum.
Bir Western'ın dış çekimleri için Arizona'dalar.
Her akşam ve her hafta sonu boşum. Senin evinde çalışırız.
Yapamam. Korkak olma ve hikayeyi yaz.
-Senden nefret ediyorum. -Çok acıklı da olmasın.
Bu nasıl olur? Kadın gündüz, erkek de gece öğretmenlik yapıyor.
Birbirlerini tanımıyorlar ama aynı odayı paylaşıyorlar. Daha ucuz.
Aynı yatakta yatıyorlar. Nöbetleşe.
Dalga mı geçiyorsun? Bu harika bir fikir.
-Bence de. -Nereye girdiğini göstereyim.
-Hoşça kal. -Seni...
Sorun ne?
Paramount'tan gelen telefonların nedenini öğrendim.
İstedikleri hanımefendi değilmiş. Arabasını kiralamak istiyorlarmış.
Ne?
Hoşça kal Norma. Bir şeyler ayarlarız.
Endişelenmiyorum. Eski takım yeniden bir arada. Kimse durduramaz.
Eski takım mı? Evet.
-Hoşça kal tatlım. -Hoşça kalın Bay DeMille.
-Nasıl geçti? -Daha iyi geçemezdi.
Yaptığı filmi bitirmesi gerekiyor. Benimkine sonra başlayacak.
Gordon Cole'u ara. Arabayı unutsun.
Başka bir araba bulsun.
Gerekirse ona beş tane eski araba alırım.
Bundan sonra, güzellik uzmanlarından bir ordu,
Sunset Bulvarı'ndaki evini istila etti.
Bir dizi acımasız bakımdan geçti.
Olimpiyatlar için hazırlanan bir sporcu gibi, her kaloriyi sayıyor,
gece saat dokuzda yatıyordu.
Hiçbir zaman dönmeyecek kameralar için,
hazır olmaya kararlıydı.
-Hayatım, orada mısın? -Evet.
Sakın dönme. Gözlerini kitaptan ayırma.
İyi geceler demeye geldim. Beni görmemelisin.
-Pek güzel sayılmam. -İyi geceler.
-Çeyrek kilo verdim. -İyi.
Çenemin altındaki çizgiler korkunçtu. Kadın mucizeler yarattı.
-İyi. -Sen de yatsan fena olmaz.
-Biraz daha okuyacağım. -Dün akşam dışarı mı çıktın?
-Bu da nereden çıktı? -Biliyorum.
Kabus gördüm ve seni çağırdım. Neredeydin?
-Yürüyüşe çıktım. -Hayır. Arabayı aldın.
Sahile gittim. Kendimi hapiste gibi hissetmemi istemiyorsun, değil mi?
Tabii ki, hayır. Sadece yalnız kalmak istemiyorum.
Böylesi bir baskı altındayken. Sinirlerim harap oldu.
Senden tek istediğim biraz sabır, biraz anlayış.
-Bir şey yapmadım. -Tabii ki, yapmadın.
İzin vermezdim zaten. İyi geceler, hayatım.
Evet, her gece evden hırsız gibi kaçıyordum.
1 2 yaşında gangster filmi izlemek için evden kaçtığım zamanı hatırlatıyordu.
Bu sefer, film izlemek için değil, bir tane yazmak için kaçıyordum.
Betty Schaefer'ın bulduğu hikaye
kafamın içini kurcalayıp duruyordu.
Ofis yerine geçen fare deliğinde, stüdyo boş iken,
birlikte üzerinde çalışmaya başladık.
Artie'den çok komik bir mektup aldım.
Oraya gittikleri ilk günden beri yağmur yağmış.
Filmi yağmur için baştan yazıp, yarısını çekmişler.
Hava açmış. Ne zaman döneceklerini kimse bilmiyor.
-İyi. -İyi olan ne? Onu çok özledim.
-Bu diyalog iyi dedim. -Öyle mi?
Evet, müzikle desteklenirse.
-Bazen kendinden nefret etmiyor musun? -Sürekli.
Çok ciddiyim, bu iyi olmuş.
-Seninle yazmak çok eğlenceli. -Teşekkür ederim.
ÇOCUĞU SEVİYORUM NORMA
-Norma kim? -Kim, kim?
Özür dilerim, genelde sigara tabakalarındaki yazıları okumam.
O mu? Arkadaşımdan hediye.
Orta yaşlı, saf ve cömert bir kadın.
Vay be, gerçek altın.
Aptal bir senaryosuna yardım ettim.
Eski hikaye. Kaybolmuş bir ruha, köprüyü geçmek için yardım ediyorsun.
Kadın milyarder çıkıyor ve ölünce bütün parasını sana bırakıyor.
Okutmanların sorunu bu. Bütün hikayeleri biliyorsunuz.
Hazır ısınmışken onuncu sayfayı gözden geçirsene?
Olur.
Bazen hikayede takılınca,
boş stüdyoda gezintiye çıkardık.
Çok konuşmazdık, setler arasındaki sokaklarda,
veya bir sonraki gün için hazırlanan dekorlarda dolaşırdık.
Hatta o gezintilerden bir tanesinde bana burun hikayesini anlattı.
Bu sokağa bak.
Hepsi karton, boş, sahte aynalarla yapılmış.
Dünyadaki her sokaktan çok seviyorum.
Belki de çocukken burada oynadığım içindir.
Çocuk oyunculardan mıydın?
Hayır, stüdyoya çok yakın Lemon Grove Sokağı'nda doğdum.
Babam baş elektrikçiydi. Annem kostüm departmanında çalışıyor.
-İkinci nesil demek? -Üçüncü.
Babaannem, Pearl White için dublörlük yapmış. Sinemacı bir ailem var.
Benim bir yıldız olmamı beklediler.
Ben de on yıl, drama, diksiyon ve dans dersleri aldım.
Sonra stüdyo bir sınav yaptı. Burnumu beğenmediler.
Bu yöne doğru yamuktu. Ben de düzelttim.
Sonra burnumu sevdiler ama oyunculuğumu beğenmediler.
-İyi iş. -Olsa iyi olur, 300 dolar verdim.
-Bu çok kötü. -Değil.
Bana hırs verdi. Posta departmanından, okutmanlığa kadar yükseldim.
Yakın çekimler ve kaçırdığın galalar için hala ağlıyorsundur.
Hiç de. Kameranın öteki tarafında olmanın nesi kötü?
-Gerçekten daha eğlenceli. -Betty Schaefer'ı tebrik ederiz.
-Şimdi de o burnunu öpeceğim. -Zahmet olmazsa.
Çok güzel koktuğunu söyleyebilir miyim?
-Yeni şampuanım olmalı. -Şampuan kokusu değil.
Yeni yıkanmış mendil gibi,
yepyeni bir araba gibi.
-Kaç yaşındasın? -22.
Akıllı kız. 22 yaşında olmak çok güzel.
Filmi bitirmek istiyorsak birbirimizden 60 santim uzak dursak fena olmaz.
Yakınlaştığımı görürsen,
ayakkabını çıkarıp kafama vur.
Daktilonun başına, Washington Square'dan gidelim.
Ne oldu Max? Arabayı mı yıkayacaksın?
Boş zamanlarında ajanlık mı yapıyorsun?
Bahçeden geçerken dikkatli ol. Hanımefendi izliyor olabilir.
Mutfak merdivenlerinden girip karanlıkta soyunmama ne dersin?
Bay Gillis'in her akşam nereye gittiğini sormuyorum.
Neden sormuyorsun? Bir senaryo yazıyorum ve bitireceğim.
Hanımefendiyle ilgili endişe içindeyim.
Eminim öylesin. Biz de ona hiç yardım etmiyoruz.
Yalanlarına yalan ekliyor ve onu filme hazırlıyoruz.
-Öğrenince ne olacak? -Öğrenmeyecek.
Bu benim işim ve hep böyle oldu.
Anlamalısın, onu 1 6 yaşında keşfettim. Onu yıldız yaptım.
Mahvolmasına izin veremem.
-Onu yıldız mı yaptın? -Evet, ilk filmlerini ben yönettim.
O günlerde gelecek vaat eden üç yönetmen vardı.
D W Griffith, Cecil B DeMille ve Max Von Mayerling.
Şimdi de hizmetçisi yaptı seni.
Ne kadar aşağılayıcı görünse de olmayı ben istedim.
Kariyerime devam edebilirdim,
ama beni terk ettikten sonra her şey anlamını kaybetti.
Aslında onun ilk kocasıyım.
Buradasın.
Ne zaman geldin?
Neredeydin? Bir kadın mı var?
Başka bir kadın var, biliyorum. Neden sana soramıyorum?
Bilmeliyim.
ADl OLMAYAN AŞK HİKAYESİ
YAZAN: JOSEPH C GlLLlS BETTY SCHAEFER
Sorun ne?
Betty, uyan. Neden bana öyle bakıyorsun?
Bakıyor muydum? Özür dilerim.
Bu akşam neyin var?
-Sorun ne? -Bir şey oldu.
-Konuşmak istemiyorum. -Neden?
İstemiyorum.
Ne duydun? Hadi, söyle.
Benimle mi ilgili?
Betty, bundan kaçmak anlamsız. Hadi, her neyse söyle.
-Artie'den telgraf aldım. -Artie'den mi? Sorun ne?
Arizona'ya gitmemi istiyor.
Orada iki dolara evlenebilirmişiz.
Balayı için para kalır.
Neden gitmiyorsun? Perşembeye kadar senaryoyu bitiririz.
Ağlama. Evleniyorsun. İstediğin buydu.
Artık istemiyorum.
-Neden, Artie'yi sevmiyor musun? -Tabii ki, seviyorum. Hep seveceğim.
Artık ona aşık değilim, hepsi bu.
Ne oldu?
Sen oldun.
Garip hücreme döndükten sonra
gerçekten olanları anlamaya başladım.
Tam oradaydı. Betty Schaefer'ın geleceği avucumun içindeydi.
Bu güne kadar yaşayan en iyi adam Artie Green'le nişanlı Betty Schaefer,
bana aşıktı, bana.
Söylediklerimde sahte bir şeylerin olduğunu anlamaması aptallık olurdu.
Ona söylemediğim için aptaldım.
Ama çıldırdığın birine bunları söyleyemezsin.
Belki de bundan kurtulabilirdim, Norma'dan kurtulabilirdim.
Belki de bütün bu pisliği hayatımdan temizleyebilirdim.
Alo, orası Gladstone 9281 mi?
Bayan Betty Schaefer ile görüşebilir miyim? Eve dönmüş olmalı.
Betty, yine o garip sesli kadın arıyor.
Bütün bunlar da ne? Evet, Betty Schaefer.
Bu kadar geç saatte aradığım için özür dilerim ama kendime görev bildim.
Bay Gillis'le ilgili. Bay Gillis'i tanıyorsunuz değil mi?
Onun hakkında tam olarak ne biliyorsunuz?
Nerede yaşadığını, nasıl yaşadığını, neyle yaşadığını?
Siz kimsiniz? Ne istiyorsunuz? Sizi neden ilgilendiriyor?
Bayan Schaefer, size iyilik yapıyorum.
Sizi olası acılardan kurtarıyorum.
Onun gibi erkekler olduğunu bilemeyecek kadar gençsiniz.
Size ne söylediğini bilmiyorum ama ne akrabalarıyla,
ne de bilinen türde arkadaşlarıyla yaşıyor.
Ona sor. Yeniden sor.
Evet, Betty, bana sor.
Joe, neredesin? Bütün bunlar da ne?
En iyisi, neden kendin gelip görmüyorsun?
Adres, 1 0086 Sunset Bulvarı.
Benden nefret etme. Sana ihtiyacım olduğu için yaptım.
Daha önce ihtiyacım olmadığı kadar, sana ihtiyacım var.
Ellerime bak, yüzüme, gözlerimin altına.
Bu işkence içindeyken nasıl çalışabilirim?
Bu son hafta yaşadıklarımı tahmin edemezsin.
Bir silah aldım. Aynanın karşısına geçtim ama yapamadım.
Orada durup benden nefret etme.
Bana kız, bağır ama nefret etme.
Nefret etmediğini söyle Joe.
Burası 1 0079, Connie. Karşısı olmalı.
-Betty, seninle geleyim. -Hayır, gerek yok.
Seni seviyorum, Joe.
Seni seviyorum.
Ne yapacaksın Joe? Ne yapacaksın?
Tamam Max, ben açarım. Merhaba Betty.
Çok korktum. Kötü bir şey mi oldu?
İçeri gel.
Daha önce hiç eski Hollywood saraylarında bulundun mu?
Haftada vergisiz 1 8.000 dolar kazandıkları dönemden.
Mermerlere dikkat et, kayganlar. Valentino burada dans edermiş.
-Burada mı yaşıyorsun? -Evet.
-Burası kimin evi? -Onun.
-Kimin? -Etrafına bak, ondan bir sürü var.
Yüzü hatırlamıyorsan adını hatırlarsın. Norma Desmond.
-Telefondaki o muydu? -İçki?
Her zaman şampanya ve bolca havyar vardır.
-Neden beni aradı? -Kıskançlık.
Bu kadar hurdayı hiç bir arada gördün mü? Tavanı Portekiz'den getirtmiş.
Buna bak.
Kendi sinema salonu.
Ev görmeye gelmedim. Norma Desmond'a ne olmuş?
Sana anlatmaya çalıştığım bu. Burası büyük bir yer.
Sekiz tane yatak odası. Her odada gömme banyo.
Mahzende bowling salonu.
Burası çok yalnız bir yer, o da kendine bir arkadaş buldu.
Çok basit bir hikaye.
Zengin yaşlı kadın.
Zengin olmayan genç adam.
-Çıkarabiliyor musun? -Hayır.
-Birkaç ipucu vereyim. -Bunu daha önce duymadım.
Daha önce hiç böyle telefonlar almadım ve bu eve hiç gelmedim.
Eşyalarını al ve gidelim.
Eşyalarımı mı?
1 8 tane takım elbiseyi, ayakkabıları ve altı düzine gömleği,
kol düğmelerini, platin anahtarlığı ve sigara tabakalarını mı?
-Gidelim Joe. -Nereye gidelim?
Parasını bile ödeyemediğim tek odalı daireye mi?
Satacağı bile belli olmayan bir hikayeye mi?
-Beni seviyorsan. -Bak tatlım, pratik düşünelim.
Burada iyi bir fırsatım var. Koşulsuz uzun vadeli bir anlaşma.
Böyle olmasını seviyorum. Belki de hoş değil.
Ama, sen ve Artie olabilirsiniz.
Artık sana bakamam.
Çıkış kapısına baksan? Bu taraftan Betty.
İyi şanslar. Senaryoyu Arizona yolunda bitirirsin.
Sen ve Artie dönünce yüzmek isterseniz...
...havuz emrinizde.
Teşekkür ederim hayatım. Teşekkür ederim Joe.
Gelebilir miyim Joe? Ağlamıyorum artık.
İyiyim. Kızgın olmadığını söyle.
Her şeyin eskisi gibi olduğunu söyle.
Ne yapıyorsun?
-Ne yapıyorsun? -Toplanıyorum.
-Gidiyor musun? -Evet, Norma, gidiyorum.
Hayır, gidemezsin. Max!
Güzel giysiler ve mücevherler için teşekkür ederim.
-Gerisi çekmecede. -Onlar senin.
Alırdım ama Dayton, Ohio'da masa başı işi için çok gösterişliler.
Bunlar değersiz. Her şeyi alabilirsin. Ne istiyorsun?
Para mı?
Sokağa atmış olursun. İş için yeterli değilim artık.
Gidemezsin, Max! Sen olmadan hayata dayanamam.
-Ölmekten korkmadığımı biliyorsun. -Bu sen ve kendinle ilgili.
Silahı uydurduğumu mu sanıyorsun? Tamam.
Görüyor musun? Bana inanmadın. Cesaretim yok mu sanıyorsun?
-Var, gerçekten yaparsan. -Umurunda değil.
Milyonların umurunda!
Kendini boş sahnede öldüreceksin. Seyirciler yıllar önce gitti.
-Yalan. Hala beni istiyorlar. -İstemiyorlar.
-DeMille'e ne dersin? -Duygularını kırmak istemedi.
-Stüdyo arabanı istiyordu. -Ne?
DeMille söyleme cesaretini gösteremedi. Hiç birimiz gösteremedik.
Yalan. Beni istiyorlar. Her gün mektup alıyorum.
Sen söyle Max. Ona bu iyiliği yap. Film olmayacağını söyle.
Gelen mektuplar senin yazdıkların.
Bu doğru değil.
Hanımefendi aralarında en iyisi.
Bay Gillis'in çantalarını arabaya götürüyorum.
Onu duydun. Ben yıldızım.
50 yaşında bir kadınsın. Büyü artık.
50 yaşında olmak kötü değil, 25 yaşında gibi davranmıyorsan.
Yıldızların yıldızı.
Hoşça kal Norma.
Kimse bir yıldızı terk edemez. Yıldızı, yıldız yapan bu.
Yıldızlar ölümsüzdür, değil mi?
Hikayeye buradan başladık.
Yeniden havuzdayız. Her zaman istediğim havuzda.
Şafak söktü ve büyük olasılıkla bin tane fotoğrafımı çektiler.
Sonra da birkaç tane kanca alıp beni balık gibi avladılar,
nazikçe.
İnsanlar öldükten sonra onlara ne kadar nazik davranıyorlar.
Zıpkınlanmış yavru balina gibi kaldırdılar beni.
Kayıtlar için hasara bakmaya başladılar.
Bütün takım, polis, gazeteci, komşular, gelip geçenler oradaydı.
Süpermarket açılışında yaşanan kargaşaya benziyordu.
Haber kameraları bile oradaydı.
Herkesin eğlenebileceği bir olay olmuştu.
Kalbi olmayan herkes. Norma'ya ne olacaktı?
Mahkemede, aşk cinayeti, anlık cinnet diyerek kurtulsa bile,
gazete başlıkları onu öldürürdü.
''Unutulan Yıldız Katil Oldu. ''
''Yaşlı Aktris. '' ''Dünün Parlak Yıldızı. ''
Adli Tıp. Adli tabiple görüşmek istiyorum.
-Telefondaki kim? -Benim. Kapat!
Bu daha önemli.
''Times'' şehir masası mı? Hedda Hoper.
Norma Desmond'un yatak odasından arıyorum.
Yeniden yazmaya zahmet etme. Şimdi yaz. Hazır mısın?
Cinayetin işlendiği evde gün doğarken
dünün ünlü yıldızı, Norma Desmond tam bir şok durumunda.
Sunset Bulvarı'nda, evinin yatak odasında
kendisi bir sessizlik içinde.
Anlık bir tartışma mıydı? Daha önce bir sorun var mıydı?
Nasıl oluyor da silah buradaydı?
Bu adamla nerede tanıştınız? Nereden geldi?
Bunun gibi bir şeyi daha önce yapmayı düşündünüz mü?
Hırsızlık mı? Bir şey çalarken mi yakaladınız?
-Haber kameraları burada. -Gitmelerini söyle.
Kameraların zamanı değil.
Bize söylemek istediğiniz bir şey var mı?
Kamera mı? Neler oluyor, Max?
-Kameralar geldi. -Öyle mi?
-Bay DeMille'e geldiğimi söyle. -Bu da ne?
Onu aşağıya götürmenin bir yolu.
Arabayı aşağıda bekletelim. Tamam.
-Her şey hazır olacak, hanımefendi. -Teşekkür ederim Max.
İzninizle beyler, hazırlanmam gerekiyor.
-Neler oluyor? -Açıklama olacak mı?
İtiraf etti mi?
-Her şey hazır mı? -Neredeyse.
-lşıklar hazır mı? -Evet.
Tamam çocuklar, sakin olun!
Herkes sussun!
lşık.
Hazır mısın Norma?
Hangi sahne? Ben neredeyim?
Sarayın merdivenleri.
Evet.
Aşağıda prensesi bekliyorlar.
Hazırım.
Tamam. Kamera, motor!
En sonunda kameralar dönmeye başladı.
Garip bir şekilde acımasız olan hayat, Norma Desmond'a acımıştı.
Böylesine etkisinde kaldığı rüya onu sarmıştı.
Bu sahneyi çekemeyecek kadar mutluyum.
Bay DeMille, birkaç söz söyleyebilir miyim? Teşekkür ederim.
Yeniden stüdyoda film yaptığım için çok mutlu olduğumu söylemeliyim.
Sizi o kadar çok özledim ki. Bir daha sizi asla terk etmeyeceğim.
''Salome''den sonra başka bir film, ve başka bir film yapacağız.
Bu benim hayatım ve hep öyle olacak. Başka bir şey yok.
Sadece biz ve kameralar
ve karanlıktaki o muhteşem insanlar.
Tamam Bay DeMille, yakın çekim için hazırım.